‘Maximaal lenen is maximaal leven’

21 december 2017 - Algemeen

Weblog | 11 september 2017

Na een jaar studeren, heb ik samen met mijn zoon de balans opgemaakt. We hebben gesproken over wat er goed is gegaan, wat beter zou kunnen en waar ik hem nog zou bij kunnen ondersteunen.

Hij heeft het eerste jaar van zijn studie gehaald, is daarnaast blijven werken én heeft geld op zijn spaarrekening gespaard. Ik ben trots op hem.

Mijn argumenten hadden geen effect

Maar: ik blijf het lastig vinden, dat hij maximaal leent. Al mijn tegenargumenten hebben geen effect gehad. Daarom heb ik hem gevraagd, zijn verhaal te vertellen. Misschien dat ik hem dan beter ga begrijpen.

Zoon: ‘Maximaal lenen is maximaal leven’

Als tweedejaars student hou ik ervan om te denken dat ik elke maand gratis geld ontvang van de overheid om niet alleen mijn studie, maar natuurlijk ook mijn studentenleven te financieren. Op de vierentwintigste van elke maand komt ‘Ome DUO’ langs met een koffer vol geld én de boodschap: ‘Maximaal lenen is maximaal leven’.

Mijn moeder is, net als vele andere ouders, natuurlijk tegen deze boodschap.

“Het moet geen gewoonte worden om te gaan lenen!” – Natuurlijk is lenen niet goed.

Dit komt met name vanwege de slechte, opstapelende gevolgen waar we vaak op geattendeerd worden: “Let op! Geld lenen kost geld!”. Echter is dat bij DUO niet het geval. Het rentepercentage is namelijk 0.0%.

“Maar dit rentepercentage kan elke 5 jaar veranderd worden!” – Natuurlijk kan dit.

Met het afschaffen van de studiefinanciering, en de opkomst van het leenstelsel dwingt de overheid, studenten zonder kapitaal, om geld te lenen. En als student heb je veel uitgaven:

  • huur
  • gas/water/elektriciteit
  • collegegeld
  • telefoonabonnement
  • bier
  • kleding
  • boodschappen
  • schoolspullen
  • bier…

Deze kosten maak ik, ongeacht hoeveel ik leen. Het geld dat ik overhoud, spaar ik. Wanneer het rentepercentage stijgt, kan ik dus mijn gespaarde geld (+ rente) aflossen, en blijf ik met het onvermijdelijke probleem zitten dat ik ook had gehad als ik minder zou lenen.

Ter illustratie

Ik heb € 500,- per maand nodig; € 6000,-  per jaar; € 30.000,- over een periode van 5 jaar.

  • Optie 1
    Ik leen € 500 per maand.
    Schuld na 5 jaar: € 30.000. Gespaard: € 0
    *Rentepercentage van de lening stijgt van 0.0% naar 1,0%!*
    Ik kan niks aflossen, omdat ik geen geld heb gespaard
    Schuld blijft € 30.000 + 1,0% rente
  • Optie 2
    Ik leen € 1000 per maand.
    Schuld na 5 jaar: € 60.000. Gespaard: € 30.000 + 0.5% rente ≈ €30.400
    *Rentepercentage van de lening stijgt van 0.0% naar 1,0%!*
    Ik los € 30.400 af zodat mijn schuld afneemt (of € 400 gratis is natuurlijk ook leuk)
    Schuld is nu € 29.600

“Maar met een hogere schuld krijg je een lagere hypotheek!” – Natuurlijk kan dit.

Maar ook hiervoor geldt het zelfde: ik zal toch kosten maken, en zal dus toch moeten lenen. Toch, vind ik het een raar principe: Je moet lenen om een fatsoenlijke baan te krijgen, maar om daarna een huis te kopen had je niet moeten gaan lenen.

Kortom: ik leen maximaal zolang het voordelig blijft. Ik weet van mezelf dat ik niet meer geld uitgeef doordat ik meer leen en weet daarom dat mijn methode werkt. Daarnaast ga ik er niet vanuit dat het rentepercentage voor de lening extreem zal toenemen.

Met mijn geleende spaargeld heb ik startkapitaal voor mijn eigen bedrijf – dit is natuurlijk goedkoper dan wanneer ik over 5 jaar een lening moet afsluiten. Mocht dat plan niet doorgaan, kan ik dit geld natuurlijk gewoon aflossen, en ben ik nog steeds net zo slecht af als alle andere studenten die niet maximaal lenen.

Toch, ik had liever gewoon de oude basisbeurs gehad…

Niet mijn voorkeur, wel meer begrip

Hoewel het niet mijn keuze is, begrijp ik wel zijn overwegingen. Ik heb afgesproken over een half jaar weer samen te gaan zitten, om over zijn financiën te praten.

Kent u de overwegingen van uw kind ten aanzien van lenen voor de studie? Hoe pakt u dit aan?